Raconteurs Mariakerke de Max2018-07-08T11:20:19+00:00

Mariakerke de max!

Dirk Musschoot en Maarten Marchau hebben de aanzet gegeven voor dit initiatief van Stad Gent (David Slosse en Ilse Van Wambeke) waarbij 9 wijkbewoners hun verhaal vertellen!

Lauren Standaert en Robbe Musschoot
studeren aan de Arteveldehogeschool in Mariakerke

Mariakerke is the place to be voor wie in de grafische wereld zijn toekomst ziet. Lauren en Robbe volgen aan de Artveldehogeschool op de Industrieweg de richting Grafische en Digitale Media. Lauren zat daarvoor in het ASO, Robbe volgde al een grafische richting in buurschool Viso. Ze wonen respectievelijk in Wondelgem en Mariakerke en prijzen zichzelf gelukkig dat ze zo dicht bij huis studeren.

“We hebben nogal wat medestudenten uit pakweg West-Vlaanderen en velen zitten in Gent op kot”, zegt Lauren. “Dat is niet altijd makkelijk, omdat de school niet zo centraal ligt. Wat doe je bijvoorbeeld als je een springuur hebt? Wij kunnen dan lekker makkelijk naar huis. Wij gaan ook gewoon met de fiets naar de les. Voor sommige medestudenten is de verplaatsing naar de Industrieweg niet altijd evident. Vooral niet als de lessen niet beginnen of eindigen op de traditionele uren en dan de speciale studentenbussen niet rijden.”

“Fijn, zo dicht bij huis naar school gaan”

Hun droom? Robbe: “Ik zou later graag aan de slag gaan als grafisch ontwerper in een klein grafisch bedrijf.” Lauren: “Ik zou graag mijn steentje bijdragen aan de ontwikkeling van ecologisch verantwoorde verpakkingen – er zijn bedrijven waar de grafisch vormgever daarin een stem mag hebben.”

Het werk van zowel Robbe als Lauren maakt intussen al carrière. Robbe is de bedenker van T-shirts met het opschrift Schuun Wijf – A Very Attractive Lady, Lauren deed de restyling van de huisstijl van FOS De Tortels in Wondelgem.

Frank en Gudrun Van Cauwenberghe verkopen bloemen en planten op de Brugsesteenweg.

Dit jaar verkopen Frank en Gudrun Van Cauwenberghe welgeteld 35 jaar bloemen en planten op de Brugsesteenweg: de eerste tien jaar op grondgebied Gent (vlak bij de Rooigemlaan), de jongste 25 jaar op het nummer 614, in het centrum van Mariakerke.

Frank: “De Brugsesteenweg is een invalsweg. Dat betekent dat we zowel mensen van Mariakerke als van elders hebben. Dankzij onze ligging hebben wij een schone mix van bedrijven en particulieren, en abonnementen.”

Versheid en kwaliteit zijn de sleutelwoorden in de bloemenwinkel van Frank en Gudrun. “We kopen onze bloemen en planten zo veel mogelijk bij lokale kwekers. Bij ons geen gerief dat van de andere kant van de wereld komt.”

“Kwaliteit is het sleutelwoord”

Vandaag gehaald bij de kweker, vandaag in de winkel om er naar de smaak van de klant boeketten van te maken. “Een boeket moet in de juiste omstandigheden toch tien tot twaalf dagen meegaan”, zegt Frank. “Voorts speelt het vakmanschap van de fleurist. Je moet weten welke variëteiten je op welk moment aanbiedt. Voor een leek is een rode roos een rode roos, maar je moest eens weten hoeveel verschil er is. Waarvoor moet die roos dienen? Om in een vaas te zetten met veel of weinig licht, of om in een bloemstuk te steken?”

Of bloemen duur zijn? “Ik denk altijd: een boeket van 30 euro is toch een boeket van 1.200 frank. Bloemen zijn nooit goedkoop en voor sommige mensen zelfs duur. We beseffen dat zeer goed. Je kunt inderdaad in de supermarkt veel goedkopere boeketten kopen, maar hoe vers zijn die en hoe lang staan ze? Wij hopen daarin echt een verschil te kunnen maken.”

Jenne en Jinte Humblé zijn lid van de scouts en de Chiro

Jenne is welp bij scoutsgroep Ardu, zijn zus Jinte zit bij de Kapoentjes van Chiro De Kaproenen. Ardu en De Kaproenen zijn buren, ze zitten allebei in het Kollekasteel op Kolegem. Ze zijn ook een beetje concurrenten. “Citroen, banaan, de Chiro moet eraan. Banaan, citroen, de scouts is kampioen! Maar dat is maar om te lachen, hoor”, zegt Jenne.

Elke zondag trekken broer en zus naar het Kollekasteel. Om wat te doen? “Spelletjes te spelen”, zegt Jenne. “Ik vind het vooral leuk als we niet bij het lokaal blijven. Dan gaan we bijvoorbeeld naar Claeys- Bouüaert, het bunkerbos (park Vyncke-Bovijn) of naar het gemeentepark om daar spannende dingen te doen.”

“We maken ons graag vuil”

En Jinte? “Wij maken ons vaak vuil en eigenlijk is dat iets wat ik graag doe. We doen gel in ons haar, springen in de verf of krijgen een zak bloem over ons hoofd. Als ik mocht kiezen wat we volgende zondag deden, dan wist ik het wel: modder maken in een badkuip en er dan in springen! Alleen vervelend dat ik daarna van mijn mama onder de douche moet.”

Jenne en Jinte weten nu al dat ze ooit leider en leidster willen worden. “Ik blijf tot het laatste Chirootje, want het is er gewoon veel te leuk”, zegt Jinte. “Ik ook”, zegt Jenne. “Maar dan bij de scouts.”

Eric Philips is lid van de schuttersgilde Sint-Sebastiaan

Eric Philips is een geboren en getogen Mariakerkenaar. Toen hij twaalf was, ging hij een kijkje nemen bij de schutters van de Sint-Sebastiaansgilde, die toen zijn onderkomen had in café Leopold in de Meirestraat, naast het toenmalige gemeentehuis. “Awel, manneke, wilt ge ne keer proberen?”, riepen enkele schutters hem toe. Eric heeft toen geprobeerd en hij heeft de boog bij wijze van spreken nooit meer losgelaten.

Later verhuisde de gilde naar café Sint-Cornelis (Den Boer, zoals ze in Mariakerke zeggen) op het Mariakerkeplein. Eric schiet al 66 jaar op de staande wip (en tijdens de winter op de liggende in Brasserie Brouwershof in de Elf Novemberstraat). Schutterskoning, schutterskeizer, hij is het allemaal geweest. “Het is nu wel wat minder”, zegt Eric. “De leeftijd, hé.”

Of boogschieten moeilijk is, vraagt men hem weleens. “Wel, het is niet makkelijk. Je mag niet te veel mankeren of je brengt er niets van terecht. Een goede boogschutter beschikt over een goede fysiek en een goede concentratie.”

“Boogschieten is moeilijker dan je denkt”

Een gevaarlijke sport? “Ge moet een beetje opletten, hé. Soms valt er eens een pijl op iemands hoofd. Maar echte schietongevallen? Neen, wij zijn voorzichtige mensen.”

Eric beseft dat hij deel uitmaakt van een uitstervend ras. “Dat is wel jammer. We hebben nu drie jonge schutters. Dat is te weinig. Er zijn tegenwoordig veel te veel ontspanningsmogelijkheden voor de jeugd – ze weten amper nog wat te kiezen. Daarom: jongeren die het eens willen proberen, zijn altijd welkom bij ons. Ik waarschuw je: wie het probeert, loopt kans verknocht te raken aan de staande wip. Ik weet waarover ik praat.”

Lies Heirman en Samuel Rodriguez en zoontjes Viktor en Jakob gaan wandelen in de Bourgoyen

Als Lies, Samuel en hun zoontjes Viktor en Jakob de drukke Brugsesteenweg oversteken, zitten ze zo in de Bourgoyen. Geen enkele deelgemeente heeft wat Mariakerke heeft: een volwassen natuurgebied van 220 hectare met de Leie als centrale speler. Een natuurgebied dat er niet zou zijn als er niet een actiecomité was geweest dat heeft gevochten voor zijn behoud.

“Velen gaan naar de Bourgoyen om te wandelen – dat doen wij ook – maar voor ons is het natuurgebied vaak deel van de route ergens naartoe”, zegt Lies. “Naar mijn werk, naar onze ouders of schoonouders… We fietsen ervoor soms dwars door de Bourgoyen. En dat is heerlijk. Hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze, op weg ergens naartoe, op zo’n schitterende plek komen?”

“Heerlijk tot onszelf komen”

Maar de Bourgoyen zijn voor Lies en haar familie soms ook een doel op zich. “Voor een wandeling op zondag, bij voorkeur in de lente of in de herfst, en niet als het regent. (lacht) Ook de kinderen vinden het heerlijk. Viktor loopt rond en vindt onderweg van alles. We zijn eens naar de vogelkijkhut getrokken en zijn daar een tijdje gebleven. Gewoon: gekeken. Boeiend, hoor!”

“De rustigste momenten zijn op een ochtend of in de vooravond tijdens de week, want in het weekend kunnen de Bourgoyen weleens druk zijn, te druk.. Je kunt tijdens zo’n stiltewandeling heerlijk tot jezelf komen, of tot diegene met wie je de wandeling maakt. Ik kan daarvan genieten.”

“In de Bourgoyen is het contrast met de stad groot, ook al is die stad zeer nabij. We moeten blij zijn dat we zo’n natuurgebied hebben.”